סיפורו של עומר ובתו

סיפורו של עומר ובתו

30.03.20 - 16:13 מאת: אדיגה ביסמן

צפיות

תרגום חדית'ים לעברית עם הסבר קצר ופרשנות; החדית' התשיעי:

עבדאללה אבן עומר דיווח: אבי (עומר אבן אל-חטאב) סיפר: "כשבתי חפצה התאלמנה [מבעלה כ'ונייס אבן חוד'אפה], באתי אל עות׳מאן אבן עפאן והצעתי לו להתחתן עם חפצה. עות׳מאן אמר: 'אחשוב על העניין'. "חיכיתי כמה ימים וכשעות׳מאן פגש אותי, הוא השיב לי: 'אינני יכול להתחתן כעת'. "לאחר מכן, פגשתי את אבו בכר ואמרתי לו: אם אתה מעוניין, אחתן אותך עם בתי חפצה. אבו בכר לא הוציא מילה, ולא נתן לי תשובה. היה בי כעס כלפיו מאשר כלפי עות׳מאן. ימים ספורים לאחר מכן, הנביא מוחמד - עליו התפילה והשלום - ביקש את ידה של חפצה וחיתנתי אותה איתו". 

"אבו בכר פגש אותי ואמר: 'כנראה כעסת עלי כשהצעת לי את חפצה ולא החזרתי לך תשובה', "עניתי: אכן זה נכון. אמר אבו בכר: 'שום דבר לא עצר אותי מלענות להצעתך אבל ידעתי שהנביא - עליו התפילה והשלום - הזכיר אותה, ולא רציתי להסגיר את סודו. אם הנביא היה מוותר עליה, הייתי מקבל את הצעתך בחיוב'.

מתוך רייאד א-צאליחין (אל-בוכ'ארי ומוסלם)

הערות:
* מותר ורצוי להורה לחפש בן זוג עבור בתו שהתאלמנה או התגרשה או רווקה.
* אם אללה מונע ממך משהו, זה רק כדי לתת לך משהו יותר טוב. בואו נחשוב: חפצה לא התקבלה על ידי הצחאבים, מסיבות מסויימות. נראה שאללה חסם את הדרך, כדי שהנביא - עליו התפילה והשלום - יוכל להתחתן איתה.

אללאהו אעלם

------------------------

החדית' בערבית:

عن عبد الله بن عمر رضي الله عنه: (أن عمر بن الخطاب حين تأَيَّمَتْ (مات زوجها) حفصة بنت عمر من خُنَيْس بن حذافة السهمي وكان من أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم فَتُوُفِّيَ بالمدينة، فقال عمر بن الخطاب: أتيتُ عثمان بن عفان فعرضْتُ عليه حفصة (ليتزوجها)، فقال: سأنظر في أمري، فلبثتُ ليالي ثم لقيني، فقال: قدْ بدا لي أن لا أتزوج يومي هذا، قال عمر: فلقيتُ أبا بكر الصديق، فقلتُ: إن شِئْتَ زوجتك حفصة بنت عمر، فصمتَ أبو بكر فلم يرجع إليَّ شيئاً، وكنتُ أَوْجَدَ (أغضب) عليه مني على عثمان، فلبثت ليالي، ثم خطبها رسول الله صلى الله عليه وسلم، فأنكحتها إياه فلقيني أبو بكر فقال: لعلك وَجَدْتَ (غضبت) عَلَيَّ حين عرضتَ عليَّ حفصة فلم أرجع إليك شيئاً، قال عمر: قلتُ: نعم، قال أبو بكر: فإنه لم يمنعني أن أرجع إليك (أجيبك) فيما عرضتَ عليَّ إلا أني كنتُ علمتُ أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قد ذكرها، فلم أكن لأُفْشِيَ سِرَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم، ولو تركها رسول الله صلى الله عليه وسلم قَبِلْتُهَا) رواه البخاري.

הוסיפי תגובה